جلوی دکان آبپاشی شده و قدیمی خود نشسته بود و با نگاهی پر از حسرت ٬ کودکی را می نگریست که آنطرف تر بازیگوشانه رکاب می زد و کودکانه می خندید . خنده ی تلخی به لب داشت  پراز هزاران خاطره و تجربه ٬ تا چشمش به چشمم افتاد لبخندش رفته رفته محو شد و با چهره ایی متفکرانه گفت : بهتر است آدم  ، كوچك  بزرگ روح باشد تا بزرگ كوچك روح !

 

پی نوشت اهورایی :

خاموش كن زگفت و گر گويدت كسي

جز حرف و صوت نيست سخن را ادا دروغ

 

-مولانا -